Paul Van Hoeydonck (1925–2025) werd in Antwerpen geboren en groeide uit tot een sleutelfiguur van de naoorlogse avant-garde. Als medeoprichter van de G58-groep brak hij met traditionele kunstvormen en zocht hij nieuwe manieren om de wereld te verbeelden.
Vanaf de jaren zestig maakt Van Hoeydonck internationaal naam met zijn Space Art. Hij verbeeldt de kosmos, robots en ruimtesteden, en doet dat met een fascinatie voor utopie én leegte.
Al vroeg in zijn carrière experimenteert hij met glas en plexiglas. De reflecties en lichtinval maken de toeschouwer tot deel van het werk. Zijn bekende witte wereld is geen steriele leegte, maar een geladen veld waar licht en duisternis elkaar ontmoeten. Het is een terugkerend motief sinds zijn eerste monochrome schilderijen in de jaren vijftig.

Van Hoeydonck staat bekend als de enige kunstenaar wiens werk op de maan te zien is. Tijdens de Apollo 15-missie plaatst astronaut David Scott Fallen Astronaut, een aluminium beeldje van 8,5 cm groot. Het werd meegebracht als eerbetoon aan de veertien astronauten en kosmonauten die stierven in de vroege jaren van de ruimtevaart. Maar het was nooit bedoeld als louter herdenkingsmonument. Van Hoeydonck wilde een universeel symbool van menselijkheid creëren, een figuur zonder nationaliteit of geslacht.

Hij verwoordde het ooit treffend: “Te midden van al het technologische puin dat in de ruimte achterblijft, is dit het enige teken van de menselijke kunst.”